Laatste dag: Sumo en Disneyworld!

Beetje aan de late kant, maar hier issie dan toch: de blogpost over mijn laatste dag in Japan.

Het was woensdag 26 augustus. Die morgen moest ik om halfzeven op, want om 7.15 uur zou ik bij het hostel opgehaald worden door mijn Duitse-exkamergenoot, die sumodeskundige is, om vervolgens te gaan kijken bij een echte training van professionele sumoworstelaars. Overal in Tokio heb je zogenaamde sumoubeya (letterlijk sumo-kamers) en wij gingen naar eentje in de buurt. Van buiten kon je ze al horen: ze maken nogal veel lawaai. Toen we binnenkwamen kregen we een kussen en gingen we op een houten vloer zitten tegenover het gedeelte waar geoefend werd. Dat gebeurde op een betonnenvloer waar steeds zand op gestrooid werd met water eroverheen gegoten. Het hele spektakel was best indrukwekkend. Ik hoopte van tevoren alleen dat ik geen gênante situatie zou veroorzaken door in de lach te schieten vanwege die dikke worstelaars met die gekke string-achtige onderbroeken, maar gelukkig is dat niet gebeurd.

Toen de training voorbij was, moest ik razendsnel terug naar het hostel om mijn spullen te verzamelen en uit te checken, en naar het treinstation te gaan vanaf waar ik met Chikako-san naar Disneyworld zou vertrekken. Ik zou al mijn spullen in een kluis bij Disneyworld stoppen en ze die avond nadat we in het pretpark waren geweest weer ophalen, om meteen door te gaan naar Narita Airport, waar ik de nacht moest gaan doorbrengen om op tijd de volgende ochtend het vliegtuig terug naar Nederland te kunnen halen. Ik was aan de late kant en heb erg moeten haasten, zeulend met twee plastic tassen met vuile was, een plastic tas met souvenirs en mijn koffer. Bezweet kwam ik 10 minuten te laat aan op het station.

Na een korte treinreis kwamen we aan bij Disneyworld Tokyo (dat eigenlijk niet in Tokio ligt, maar in Chiba - maar Disneyworld Chiba verkoopt natuurlijk minder hehe). We gingen toen met een monorail met Mickey Mouse-ramen langs het park naar de Disneyworld Sea-ingang (het gedeelte van het park dat meer bedoeld is voor volwassen bezoekers). Bij de kaartverkoop moest ik me even verstoppen, want Chikako-san had een familie-kortingspas en aangezien ik er niet echt uitzie als een van haar Japanse familieleden, kon ik maar beter even achter het loket wachten.
In Disneyworld heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. De attracties waren niet zo eng als bijvoorbeeld de achtbanen in Six Flags hier, maar ze waren wel veel mooier. Er is zo veel aandacht besteed aan het uiterlijk. De wachttijden voor elke attractie waren erg lang, maar we hebben ons niet verveeld. We hebben Japans en Engels gesproken, en ik heb een heleboel foto's en video's aan Chikako-san laten zien op mijn telefoon.
We hebben popcorn gegeten, en een Gyoza Dog (een soort broodje met vlees erin, heel lekker) en ik heb weer veel gedronken. Omdat het de laatste dagen wat minder heet was, en ik nog gewend was elke dag 4L water te drinken, moest ik de hele tijd naar de wc.
Aan het eind van de dag was er een prachtige vuurwerkshow. Ik denk dat er zeker voor vijf miljoen euro aan vuurwerk de lucht in is gegaan.

Op het laatst moesten we snel terug naar het station. Chikako-san had de hele route naar het vliegveld voor me uitgezocht, waar ik erg blij mee was. Met al mijn tassen en koffer heb ik me tussen de mensen in de trein gepropt. De enige hindernis in de weg naar Narita Airport was dat ik op een gegeven moment door een dorpje van het ene station naar het andere zou moeten lopen. Ik dacht dat me dat wel gemakkelijk zou lukken, maar helaas stapte ik in het dorp aan de verkeerde kant van het station uit, waardoor ik in de war raakte. Toen was ik best blij dat ik de weg kan vragen in het Japans. Ik heb uiteindelijk aan vijf mensen de weg gevraagd, (die het allemaal niet precies wisten) toen ik eindelijk bij een politiebureau uitkwam, waar een agent me de weg heeft gewezen. Ik ben heel hard gaan rennen en heb nog net de allerlaatste trein richting vliegveld gehaald. Dat was een hele opluchting.

Aangekomen op het vliegveld werd ik ontvangen door een paar agenten die me vroegen wat ik kwam doen, en toen ik zei dat ik op het vliegveld ging slapen wezen ze me de weg naar een speciale hal waar nog ongeveer 30 andere mensen lagen te slapen. Er hielden daar zes agenten de wacht, dus ik voelde me wel op mijn gemak en heb (met een slaappilletje) best lekker geslapen (zonder me al te veel zorgen te maken om mijn baggage).

Meer foto's