Dag 10: Odaiba en matsuri in Roppongi

De wekker ging gisterenmorgen om 9:00 uur en ik had veel te weinig slaap gehad, omdat ik de dag ervoor pas heel laat terug was van karaoke. Ik moest snel al mijn spullen gaan inpakken, want ik moest die dag verhuizen naar een andere kamer. Ik voelde me niet zo lekker (waarschijnlijk door slaaptekort en hard zingen bij karaoke), dus ik heb meteen even een hele lading aspirientjes naar binnen gewerkt.

Met Andy, mijn Amerikaanse kamergenoot, ben ik met de metro naar het punt gegaan waar we Chikako zouden ontmoeten: "bij de stoomtrein bij Shimbashi station". Toen we uit het station kwamen, liepen we meteen tegen een miniatuur-stoomtrein aan op een of ander monument. Blijkbaar was er ook nog een lifesize stoomtrein verderop, want we konden Chikako niet vinden en ik ben nu weer een paar euro armer aan telefoonkosten omdat er dus even gebeld moest worden.

Uiteindelijk hadden we haar gevonden en konden we op weg. Ik zei voor de grap dat ik een mondkapje wilde omdat ik me niet zo lekker voelde. We hebben er toen eentje gehaald. Ik heb het ook nog even opgehad (meer voor de foto eigenlijk), maar dat was zo benauwd in het warme weer dat ik het maar heel even volhield - en toch zijn er genoeg verkouden mensen die het de hele dag op houden! De treinreis naar Odaiba was heel gaaf. Hij rijdt over hele bochtige trajecten boven de stad (zo'n baan op pilaren), en uiteindelijk ging hij over een brug van waar we de stad en Odaiba mooi konden zien.

Toen we aankwamen zijn we eerst naar het grote Gundambeeld gegaan. Dat was wel geinig. Heb er veel foto's van gemaakt en we zijn er ook onderdoor gelopen, tussen zijn benen door. Daar in de buurt kon je bevroren fruit kopen en ik heb bevroren meloen gegeten op een stokje. Best lekker.
Daarna zijn we naar het winkelcentrum op Odaiba geweest. Ze hadden daar een verdieping die was ingedeeld als een oude Japanse markt. Ze hadden daar allerlei leuke spulletjes, maar alles was heel erg duur. In een winkeltje nog heleboel gekke etenswaar gezien. Chikako kocht er een zakje met drie kleine pruimpjes voor ons, en die waren ongelooflijk zuur. Leuk om het een keer gegeten te hebben. Het is blijkbaar best populair.
In hetzelfde winkelcentrum zijn we nog uit eten gegaan. Ik ben de naam van het eten alweer vergeten, maar het was heel erg lekker. We moesten eerst in de rij staan om de zaak binnen te komen (wat je overigens heel veel ziet in Japan), en daarna zaten we aan een tafel met in het midden een grote bakplaat. Dan kwam er een ober en die legde er allerlei ingedienten op (het bestond uit ei, allerlei soorten vlees, en ook nog allerlei groeten en kruiden) en maakte er een soort dikke pannekoeken van. In dit restaurant hoefde je niks zelf te doen, maar Chikako zei dat je in veel restaurants je pannenkoeken zelf in elkaar moet zetten (was ik even blij dat we daar niet waren, hehe).
Na het eten hebben we nog wat rondgelopen op Odaiba en wat foto's gemaakt. Daarna zijn we met de bus naar Roppongi geweest omdat daar een groot festival was. Omdat de bus overvol zat, hoefden we niet te betalen: toch mooi 200 yen bespaard.

We kwamen aan en er was een gigantische markt met heel veel mensen. Het rook er heerlijk. Overal werd lekker eten klaargemaakt. Ik heb allerlei dingen gratis kunnen proeven en we hebben nog wat traditionele Japanse snacks en drankjes gekocht.
Op een gegeven moment kwamen we langs een huis en een een Japanse man vroeg of we naar binnen wilde komen om wat te drinken. Ik dacht weer: dit is raar, maar keek naar Chikako en die dacht dat het wel oke was. Het bleek een hele aardige en gastvrije man die in Amerika had gewoond en heel geinteresseerd was in buitenlanders. We kregen zelfs nog een glaasje heerlijke Sake. Het was best laat geworden en we zijn snel naar de metro gegaan, want om 21.00 uur zou het festival voorbij zijn en zouden honderdduizend mensen tegelijk gaan reizen. Op weg naar het metrostation kwamen we ook nog naar een ander festival, van een groot bedrijf.

Op de terugweg in de metro viel een man de hele tijd in slaap en viel hij met zijn hoofd op mijn schouder. Dat zie je echt altijd in de metro van Tokyo. Andy heeft er nog een video van gemaakt met mijn telefoon.



Meer foto's.