Laatste dag: Sumo en Disneyworld!

Beetje aan de late kant, maar hier issie dan toch: de blogpost over mijn laatste dag in Japan.

Het was woensdag 26 augustus. Die morgen moest ik om halfzeven op, want om 7.15 uur zou ik bij het hostel opgehaald worden door mijn Duitse-exkamergenoot, die sumodeskundige is, om vervolgens te gaan kijken bij een echte training van professionele sumoworstelaars. Overal in Tokio heb je zogenaamde sumoubeya (letterlijk sumo-kamers) en wij gingen naar eentje in de buurt. Van buiten kon je ze al horen: ze maken nogal veel lawaai. Toen we binnenkwamen kregen we een kussen en gingen we op een houten vloer zitten tegenover het gedeelte waar geoefend werd. Dat gebeurde op een betonnenvloer waar steeds zand op gestrooid werd met water eroverheen gegoten. Het hele spektakel was best indrukwekkend. Ik hoopte van tevoren alleen dat ik geen gênante situatie zou veroorzaken door in de lach te schieten vanwege die dikke worstelaars met die gekke string-achtige onderbroeken, maar gelukkig is dat niet gebeurd.

Toen de training voorbij was, moest ik razendsnel terug naar het hostel om mijn spullen te verzamelen en uit te checken, en naar het treinstation te gaan vanaf waar ik met Chikako-san naar Disneyworld zou vertrekken. Ik zou al mijn spullen in een kluis bij Disneyworld stoppen en ze die avond nadat we in het pretpark waren geweest weer ophalen, om meteen door te gaan naar Narita Airport, waar ik de nacht moest gaan doorbrengen om op tijd de volgende ochtend het vliegtuig terug naar Nederland te kunnen halen. Ik was aan de late kant en heb erg moeten haasten, zeulend met twee plastic tassen met vuile was, een plastic tas met souvenirs en mijn koffer. Bezweet kwam ik 10 minuten te laat aan op het station.

Na een korte treinreis kwamen we aan bij Disneyworld Tokyo (dat eigenlijk niet in Tokio ligt, maar in Chiba - maar Disneyworld Chiba verkoopt natuurlijk minder hehe). We gingen toen met een monorail met Mickey Mouse-ramen langs het park naar de Disneyworld Sea-ingang (het gedeelte van het park dat meer bedoeld is voor volwassen bezoekers). Bij de kaartverkoop moest ik me even verstoppen, want Chikako-san had een familie-kortingspas en aangezien ik er niet echt uitzie als een van haar Japanse familieleden, kon ik maar beter even achter het loket wachten.
In Disneyworld heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. De attracties waren niet zo eng als bijvoorbeeld de achtbanen in Six Flags hier, maar ze waren wel veel mooier. Er is zo veel aandacht besteed aan het uiterlijk. De wachttijden voor elke attractie waren erg lang, maar we hebben ons niet verveeld. We hebben Japans en Engels gesproken, en ik heb een heleboel foto's en video's aan Chikako-san laten zien op mijn telefoon.
We hebben popcorn gegeten, en een Gyoza Dog (een soort broodje met vlees erin, heel lekker) en ik heb weer veel gedronken. Omdat het de laatste dagen wat minder heet was, en ik nog gewend was elke dag 4L water te drinken, moest ik de hele tijd naar de wc.
Aan het eind van de dag was er een prachtige vuurwerkshow. Ik denk dat er zeker voor vijf miljoen euro aan vuurwerk de lucht in is gegaan.

Op het laatst moesten we snel terug naar het station. Chikako-san had de hele route naar het vliegveld voor me uitgezocht, waar ik erg blij mee was. Met al mijn tassen en koffer heb ik me tussen de mensen in de trein gepropt. De enige hindernis in de weg naar Narita Airport was dat ik op een gegeven moment door een dorpje van het ene station naar het andere zou moeten lopen. Ik dacht dat me dat wel gemakkelijk zou lukken, maar helaas stapte ik in het dorp aan de verkeerde kant van het station uit, waardoor ik in de war raakte. Toen was ik best blij dat ik de weg kan vragen in het Japans. Ik heb uiteindelijk aan vijf mensen de weg gevraagd, (die het allemaal niet precies wisten) toen ik eindelijk bij een politiebureau uitkwam, waar een agent me de weg heeft gewezen. Ik ben heel hard gaan rennen en heb nog net de allerlaatste trein richting vliegveld gehaald. Dat was een hele opluchting.

Aangekomen op het vliegveld werd ik ontvangen door een paar agenten die me vroegen wat ik kwam doen, en toen ik zei dat ik op het vliegveld ging slapen wezen ze me de weg naar een speciale hal waar nog ongeveer 30 andere mensen lagen te slapen. Er hielden daar zes agenten de wacht, dus ik voelde me wel op mijn gemak en heb (met een slaappilletje) best lekker geslapen (zonder me al te veel zorgen te maken om mijn baggage).

Meer foto's

Dag 14: Kamakura en Yokohama

Ik vond het heel prettig om met Chikako-san door Tokio te lopen omdat ik zo de hele dag Japans kon praten, en zij mij alle interessante dingen kon laten zien. Ik was dan ook erg blij dat ze meerdere keren met me af wilde spreken.

Eergisteren ben ik met haar in één dag naar Kamakura, een historische stad, en Yokohama, een andere stad in de buurt van Tokio, geweest.

In Kamakura hebben we allerlei tempels bezocht en zijn we naar het strand geweest. Eerst gingen we naar Daibutsu, een groot boeddhabeeld. Ik had me natuurlijk weer niet voorbereid, dus ik had geen een idee van de geschiedenis van het beeld. Ook wist ik niet dat het hol was en je er voor 10 cent naar binnen mocht - dat hebben we gedaan, een aparte ervaring. Rondom de tempels waren prachtige tuinen. We zijn ook in een speciale grot geweest met allerlei beeldjes van goden - erg indrukwekkend. Het was overal erg rustig, omdat het een doordeweekse dag was en de meeste mensen aan het werk waren.
Tussen de bezoeken door hebben we nog een tijd rondgelopen in de stad, op zoek naar pleisters, want de wondjes aan mijn voeten die ik had gekregen door mijn nieuwe slippers begonnen erg pijnlijk en bloederig te worden.
's Middags hebben we allerlei lekkere hapjes gegeten die Chikako-san thuis gemaakt had. Ik heb ervan genoten. We keken tijdens de lunch uit op de baai en we hebben een heleboel grote roofvogels gezien (er hingen zelfs bordjes: pas op voor roofvogels).
Na de lunch hebben we nog een stuk over het strand gelopen. Het water was lekker warm, maar ik heb niet gezwommen.
Nadat we bij een beroemde shinto-schrijn waren geweest waar veel Japanners komen met Nieuwjaar (Tsurugaoka Hachiman-gū), zijn we daar in de buurt nog wat gaan eten. Ik had een soort waterijs en Chikako-san had iets met totaal doorzichtige spaghetti-achtige slierten (Tokoro-ten en Kakigori), heel apart allemaal en erg lekker.

Daarna zijn we naar Yokohama gegaan. We hebben eerst een rondvaart gemaakt door de haven, en daarna kwamen we uit bij een pretpark met twee achtbanen en een gigantisch reuzenrad. We zijn in allebei de achtbanen geweest. Van de ene werd ik een beetje misselijk. De andere zijn we ingegaan toen het al donker was. Dat was heel gaaf, want Yokohama en het pretpark zijn 's avonds prachtig verlicht.
Na het pretpark zijn we door een winkelcentrum gelopen en in de buurt van het station gaan eten bij een restaurant. Ik heb daar weer vele verschillende dingen gegeten waarvan ik de namen niet uit mijn hoofd weet (maar Chikako-san heeft overal een foto van gemaakt en er de naam bij gezet zodat ik het later terug kan vinden). Ik heb heerlijk gegeten (en gedronken - had een super lekker aardbeiendrankje).
Tijdens het eten hebben we plannen gemaakt om de volgende dag naar Disneyworld te gaan.

Ik ben die avond om 12 uur naar bed gegaan, want ik moest de volgende dag vroeg op, omdat ik een sumo-training mocht bijwonen: ik had via e-mail contact gehouden met een meisje dat ik in het hostel had ontmoet en zij is sumo-deskundige en had me voor deze training uitgenodigd.

Meer foto's

Dag 13: Wolkenkrabbers

Gisteren ben ik in mijn eentje naar Shinjuku gegaan omdat ik de vorige keer dat ik er was vergeten was een kijkje te nemen vanaf het observatiedek bovenin de toren van een heel hoog overheidsgebouw.

Ik was op een stel veel te kleine slippertjes van 0,75 euro vertrokken en begon al vrij snel pijn aan mijn voeten te krijgen. Het stukje lopen richting de zuidelijke toren was dan ook geen pretje. Eenmaal boven heb ik een stuk of 10 foto's kunnen maken, en toen gaven de batterijen van mijn camera de geest.

Bovenin de toren werd ik nog aangesproken door een Amerikaan (hij maakte een opmerking over mijn slippertjes) en na een praatje gemaakt te hebben besloten we nog even de stad in te gaan om wat te gaan eten en drinken. De Amerikaan was van mijn leeftijd deed een economische studie in Hongkong. Ondertussen deden mijn voeten zo'n pijn dat we ook op zoek zijn gegaan naar een stel slippers. Heb een paar mooie blaren overgehouden aan die zoektocht naar slippers, maar heb uiteindelijk wel goedkope gevonden.

Dag 11 en dag 12: Izakaya night!

Wat ik eergisteren gedaan heb: geen idee meer, maar het had iets te maken met alcohol. Nee, geintje. Eergisteren waren er Japanners in het café van het hostel en ik heb met hen zitten praten de hele tijd. Dat was wel interessant. Ze spraken bijna geen woord Engels, dus ik moest extra goed mijn best doen. Ik heb toen erg veel gehad aan mijn denshijisho (elektronisch woordenboek). Ik heb nog twee meishi (visitekaartjes) gekregen en we hebben leuke foto's gemaakt (die moet ik nog ontvangen).

Ik heb ook nog een tijdje rondgehangen in het appartement van de twee Canadezen met wie ik al twee keer eerder uit was geweest.

Gisteren heb ik twee Japanse vrienden van Takashi ontmoet, Kayo en Katsumi genaamd, op Ginza, de wijk in Tokio waar je hele dure spullen kunt kopen (Louis Vuitton-ofzoiets-tassen en dergelijke). We zijn toen naar een Japanse Izakaya (restaurant-bar) geweest en daar heb ik honderd verschillende overheerlijke dingen gegeten. Ik heb ook verschillende alcoholische dranken uitgeprobeerd. Op een gegeven moment was ik begonnen met Sake, waar 25% alcohol in zat. Dat kwam mijn vaardigheid in het spreken van Japans niet helemaal ten goede, maar het werd wel hartstikke gezellig.

Ik wilde nog meebetalen, maar Katsumi heeft alles betaald. Volgens mij was het best duur, maar ik heb de rekening niet gezien. Als ze naar Nederland komen zal ik hen ook maar direct trakteren op een etentje.

En toen kwam er een olifant met een grote snuit, en die blies het verhaaltje... uit!

Dag 10: Odaiba en matsuri in Roppongi

De wekker ging gisterenmorgen om 9:00 uur en ik had veel te weinig slaap gehad, omdat ik de dag ervoor pas heel laat terug was van karaoke. Ik moest snel al mijn spullen gaan inpakken, want ik moest die dag verhuizen naar een andere kamer. Ik voelde me niet zo lekker (waarschijnlijk door slaaptekort en hard zingen bij karaoke), dus ik heb meteen even een hele lading aspirientjes naar binnen gewerkt.

Met Andy, mijn Amerikaanse kamergenoot, ben ik met de metro naar het punt gegaan waar we Chikako zouden ontmoeten: "bij de stoomtrein bij Shimbashi station". Toen we uit het station kwamen, liepen we meteen tegen een miniatuur-stoomtrein aan op een of ander monument. Blijkbaar was er ook nog een lifesize stoomtrein verderop, want we konden Chikako niet vinden en ik ben nu weer een paar euro armer aan telefoonkosten omdat er dus even gebeld moest worden.

Uiteindelijk hadden we haar gevonden en konden we op weg. Ik zei voor de grap dat ik een mondkapje wilde omdat ik me niet zo lekker voelde. We hebben er toen eentje gehaald. Ik heb het ook nog even opgehad (meer voor de foto eigenlijk), maar dat was zo benauwd in het warme weer dat ik het maar heel even volhield - en toch zijn er genoeg verkouden mensen die het de hele dag op houden! De treinreis naar Odaiba was heel gaaf. Hij rijdt over hele bochtige trajecten boven de stad (zo'n baan op pilaren), en uiteindelijk ging hij over een brug van waar we de stad en Odaiba mooi konden zien.

Toen we aankwamen zijn we eerst naar het grote Gundambeeld gegaan. Dat was wel geinig. Heb er veel foto's van gemaakt en we zijn er ook onderdoor gelopen, tussen zijn benen door. Daar in de buurt kon je bevroren fruit kopen en ik heb bevroren meloen gegeten op een stokje. Best lekker.
Daarna zijn we naar het winkelcentrum op Odaiba geweest. Ze hadden daar een verdieping die was ingedeeld als een oude Japanse markt. Ze hadden daar allerlei leuke spulletjes, maar alles was heel erg duur. In een winkeltje nog heleboel gekke etenswaar gezien. Chikako kocht er een zakje met drie kleine pruimpjes voor ons, en die waren ongelooflijk zuur. Leuk om het een keer gegeten te hebben. Het is blijkbaar best populair.
In hetzelfde winkelcentrum zijn we nog uit eten gegaan. Ik ben de naam van het eten alweer vergeten, maar het was heel erg lekker. We moesten eerst in de rij staan om de zaak binnen te komen (wat je overigens heel veel ziet in Japan), en daarna zaten we aan een tafel met in het midden een grote bakplaat. Dan kwam er een ober en die legde er allerlei ingedienten op (het bestond uit ei, allerlei soorten vlees, en ook nog allerlei groeten en kruiden) en maakte er een soort dikke pannekoeken van. In dit restaurant hoefde je niks zelf te doen, maar Chikako zei dat je in veel restaurants je pannenkoeken zelf in elkaar moet zetten (was ik even blij dat we daar niet waren, hehe).
Na het eten hebben we nog wat rondgelopen op Odaiba en wat foto's gemaakt. Daarna zijn we met de bus naar Roppongi geweest omdat daar een groot festival was. Omdat de bus overvol zat, hoefden we niet te betalen: toch mooi 200 yen bespaard.

We kwamen aan en er was een gigantische markt met heel veel mensen. Het rook er heerlijk. Overal werd lekker eten klaargemaakt. Ik heb allerlei dingen gratis kunnen proeven en we hebben nog wat traditionele Japanse snacks en drankjes gekocht.
Op een gegeven moment kwamen we langs een huis en een een Japanse man vroeg of we naar binnen wilde komen om wat te drinken. Ik dacht weer: dit is raar, maar keek naar Chikako en die dacht dat het wel oke was. Het bleek een hele aardige en gastvrije man die in Amerika had gewoond en heel geinteresseerd was in buitenlanders. We kregen zelfs nog een glaasje heerlijke Sake. Het was best laat geworden en we zijn snel naar de metro gegaan, want om 21.00 uur zou het festival voorbij zijn en zouden honderdduizend mensen tegelijk gaan reizen. Op weg naar het metrostation kwamen we ook nog naar een ander festival, van een groot bedrijf.

Op de terugweg in de metro viel een man de hele tijd in slaap en viel hij met zijn hoofd op mijn schouder. Dat zie je echt altijd in de metro van Tokyo. Andy heeft er nog een video van gemaakt met mijn telefoon.



Meer foto's.

Dag 9: Karaoke in Asakusa

Ik loop een beetje achter met mijn blog. Hoop dat ik niet te veel vergeten ben. Nu eerst een stukje over eergisteren, en daarna over gisteren.

Eergisteren heb ik de hele dag een beetje lopen socializen met mensen van het hostel. Dat was heel gezellig. Op een gegeven moment zat ik beneden in het cafe van het hostel, en daar was de Canadees met wie ik eerder uitgeweest was bezig met gitaarspelen. Ik vroeg of ik ook even mocht spelen en toen haalde hij een andere gitaar tevoorschijn. We hebben toen midden in het cafe lopen improviseren en dat ging erg goed. De andere mensen vonden het ook erg leuk, maar op een gegeven moment moesten we er helaas mee ophouden omdat de mensen achter de bar bang waren dat de buren zouden gaan klagen.

Toen besloten we karaoke te gaan doen met dezelfde mensen als gisteren, en ik heb ook mijn Amerikaanse kamergenoot meegevraagd. Met hem (en Chikako-san) zou ik de volgende dag vroeg naar Odaiba gaan, dus we konden het niet te laat maken die avond en daarom hebben we een karaoke-tent in de buurt gekozen.
Ik had nog nooit op z'n Japans gekaraoket. Die karaoke-room was heel geavanceerd. Je kon aan allerlei knopjes draaien en een playlist samenstellen via een soort afstandsbedieningtablet (draagbaar schermpje met touchscreen). Ik ging eerst, maar ik kende het liedje niet (was van Naruto, maar eentje die ik nog nooit gehoord had), dus dat ging voor geen meter. Later heb ik nog wel een heleboel leuke liedjes gedaan die ik redelijk goed kennen, waaronder een paar klassiekers en ook nog een paar pop-nummers. Ik heb ook Evanescence en Michael Jackson allebei met een heel hoog stemmetje gezongen, en dat vonden de anderen heel erg grappig - er is nog een opname van gemaakt maar ik weet niet zeker of ik die graag met de hele wereld wil delen.

We kwamen uiteindelijk pas om 3 uur 's morgens weer aan bij het hostel, veel later dan ik had gewild, maar ik heb het heel erg naar mijn zin gehad. Er zijn ook veel leuke foto's gemaakt, die ik zal plaatsen als ik weer bij een veilige computer ben.

Dag 8: uit in Roppongi

Gisteren heb ik uitgeslapen en het grootste deel van de dag doorgebracht in het hostel bij de computers, waar ik veel gekletst heb met verschillende mensen hier. Heleboel gekke verhalen gehoord. Blijkbaar gaat m'n Engels met sprongen vooruit, want sommige Amerikanen vroegen of ik uit de VS of Canada kwam (ik zie dat dan maar als een compliment). En ik spreek ook nog steeds heel veel Frans, wat nu bijna net zo lekker gaat als Engels.

Heb even gechat met Chikako-san en we hebben foto's uitgewisseld die we gemaakt hebben in Shibuya en Harajuku. We hebben afgesproken om naar Odaiba te gaan vrijdag. Ik heb ook mijn Amerikaanse kamergenoot meegevraagd. Vrijdagavond is er een matsuri (festival), en daar gaan we ook naar toe. Heb er erg veel zin in!

Op een gegeven moment raakte ik aan de praat met een Spaans meisje, en toen ging ze haar hele levensverhaal vertellen en dat was allemaal vrij emotioneel, aangezien ze naar bleek nogal veel vervelende dingen had meegemaakt. Voelde beetje ongemakkelijk en wilde het liefst wegrennen, maar ik heb geluisterd en ze was me daarna heel dankbaar (dat voelde ook ongemakkelijk want ik had helemaal niet het idee dat ik wat voor haar gedaan had, maar goed ehh).

's Avonds zijn we de stad in gegaan met twee Canadezen, mijn Franse roommate en nog twee Nederlandse meisjes (Japansstudenten uit Maastricht). Het was heel erg gezellig. We waren in Roppongi in een straat waar echt OVERAL Afrikanen op de stoep stonden die je naar een of andere club wilden lokken. Het was echt verschrikkelijk, ze waren heel vervelend, pakten je zelfs bij de hand om je mee te trekken, echt bizar! De hele weg alleen maar 'Please don't touch me' lopen roepen. We waren nog een paar clubs in gegaan waar niemand was... weird! Uiteindelijk zijn we eerst naar een English Pub geweest, waar het heel gezellig was, en daarna naar een of andere Japanse tent waar veel mensen waren. In die tent kwam ik opeens Marisol en Gaurie (van mijn studie) tegen. We waren blijkbaar onafhankelijk van elkaar om dezelfde tijd in dezelfde club beland.

Het was allemaal heel gezellig en ik heb een heleboel foto's gemaakt, maar die durf ik voorlopig even niet op deze computer te zetten omdat ik bang ben dat dan mijn SD geheugenkaart weer gecorrupt wordt.

Edit - O ja, heel belangrijk. Ik heb een winkeltje gevonden waar ze onderbroeken, t-shirts en handdoeken verkopen voor 100 yen per stuk. Dus 0,75 euro, VIJFENZEVENTIG EUROCENT! Awesome! 't Is bijna goedkoper om nieuwe kleren te kopen dan om ze te wassen (dat kost 300 yen per wasbeurt, 2,25 euro, nogal duur vind ik).

Dag 7: alle foto's kwijt?

Gisteren op dag 7 ben ik weer in de buurt van het hostel gebleven. Ik heb nu weer nieuwe kamergenoten. Er is een Amerikaan bij gekomen met wie ik veel heb gekletst, erg sympathieke jongen. De Franse jongen van eerder is weer terug, en er is nog een andere Franse jongen bij gekomen.

Ik heb bij de computers een derdejaars student Japans ontmoet uit Maastricht. We zijn in de buurt op zoek gegaan naar een Ramen-tent. Blijkbaar kun je dit soort informatie gewoon vragen bij de politie. Dat deed die jongen dus en vrij enthousiast ging die politieman uitleggen waar we naartoe moesten. Vond ik best grappig.
In het restaurantje moest je geld in een automaat stoppen en dan een gerecht kiezen. Je kreeg dan een bonnetje dat je aan de ober gaf en dan kreeg je vanzelf je eten. Erg handig systeem. Het eten was lekker, maar veel te veel en ik kreeg het lang niet op.
Daarna heb ik nog geprobeerd een ijsje te kopen, maar dat verliep niet helemaal soepel, zodat ik uiteindelijk de ijswinkel uit kwam met een huge-ass ijsje van 4 euro. Dat was echt een ramp, want in de avondhitte begon het direct te smelten en de helft lag al op de grond na 100m lopen (heb een lang vanilledruppelspoor achtergelaten).

Toen ik thuis kwam ontdekte ik dat er iets mis was met de geheugenkaart van mijn fotocamera. Mijn fotocamera zei dat er geen bestanden op de disk stonden. Ik schrok me helemaal kapot. De schijf was 'corrupted' en het virusprogramma van de computer wilde alles weggooien. Gelukkig heb ik nog bijna alle foto's kunnen redden door het opnieuw te proberen en het virusprogramma uit te schakelen. Ik heb alle foto's op de harddisk van de computer gezet en alles geupload naar Picasa.

Daarna zijn we wat gaan drinken met de Nederlandse student en de twee Fransen van mijn kamer (die ook Japanstudenten zijn). Allerlei verschillende alcoholische drankjes geprobeerd. Er waren hele lekkere bij, maar ook hele vieze. Heb erg veel Frans gepraat en het ging ook steeds beter. Heb nu al tien keer zo veel Frans gesproken als toen ik in Frankrijk was twee weken geleden!

Dag 6: Shibuya met Chikako-san

Vandaag had ik afgesproken met Chikako-san, een hele aardige Japanse vrouw die ik vaak sprak via Skype. We zouden elkaar tegenkomen op Hachikou, een beroemd standbeeld ter ere van een hondje dat vroeger dagelijks met de metro heen en weer ging op de Ginza-lijn, op zoek naar zijn overleden baasje. Deze plek wordt door heel veel Japanners gebruikt als afspreekplaats.
Chikako-san sprak ook Engels, dus we hebben afwisselend Engels en Japans gepraat, en dat ging best goed. Eerst hebben we door Shibuya rondgelopen, en toen zijn we naar een sushi-restaurant gegaan met een lopende band waar je de gerechten af moest halen (weet de naam niet meer, ja ik ben een slechte Japanoloog). Heb daar heerlijk gegeten (ook tonijn, ja shame on me). Daarna zijn we verdergelopen naar de plek waar alle programma's van een van de publieke omroepen worden opgenomen (weet naam niet meer, en zit dit in de metro te typen dus kan even niet opzoeken). Er was daar een soort museum en ik heb nog een soort 3D-film gezien waar je geen brilletje voor nodig had. Daarna zijn we naar Harajuku gelopen.

We liepen door Yoyogi park naar Meiji Jingu, waar ik nog een muntje had gegooid in zo'n ding bij de tempel en twee keer gebogen en twee keer geklapt (ja, ik heb echt geen idee waar ik mee bezig ben hier en wat wat is. Schande. Zoek het later wel op. Het was in ieder geval iets dat je gedaan moet hebben).

Daarna zijn we door een hele drukke straat gelopen met heel veel jongeren (ook veel in cosplay), volgens mij heette het daar Omote-sando, en daar hebben we zo'n foto-ding gedaan waar je in een hokje gaat en dan later via zo'n computer je foto's leuk kan bewerken (ja, weet niet meer hoe het heet, elke andere Japanoloog kent het en heeft het bovendien al tien keer gedaan, maar ik lekker niet, foei). Ik heb daar ook nog een heleboel souvernis gekocht en nog een goedkoop actiefiguurtje uit een actiefiguurtjesjidouhanbaiki. Dat kostte me maar 150 yen. Eigenlijk 200 yen maar ik had blijkbaar de machine kapotgemaakt door er een muntje van 50 in te gooien en die verkoper moest het apparaat toen openmaken en ik mocht het figuurtje eruit pakken - hij dacht dat ik er gewoon 2x 100 yen in had gegooid. Dikke winst gemaakt vandaag!

Toen zijn we wat gaan drinken in een cafe. Heb ook nog wat hapjes gegeten daar en tot slot gingen we nog even langs een winkel met allerlei stripfiguren merchandise. Chikako-san had trouwens alles betaald (behalve m'n souvenirs). Heb de hele dag veel Japans gepraat en heb het erg naar mijn zin gehad! Het is nu avond en ben weer bij m'n metrostation. Zou nog gaan karaoke-en maar weet niet of ik het nog haal, aangezien het nu al kwart voor negen is.

Meer foto's

Dag 5: bier, chips en niets

Vanmiddag vrij weinig gedaan. Uitgeslapen tot laat, beetje gecomputerd (veel nutteloos zitten twitteren), biertje en chips gekocht, scheermouse gekocht en baard afgeschoren.

's Avonds ben ik in de buurt op zoek gegaan naar een restaurantje. De tent waar ik heen wilde was gesloten wegens vakantie. Het was vrij druk. Er waren veel sushitentjes waar mensen buiten in de rij stonden te wachten tot ze naar binnen konden.

Toen ik bij een stoplicht stond zei een man van rond de 50 met een vrouw van rond de 30 'where are you from?' in Engrish. Ik antwoordde in het Japans en toen vroeg die man of ik mee ging drinken. Ik moest meteen denken aan wat de Nederlander van gisteren had verteld: hij en twee anderen hadden precies hetzelfde meegemaakt en waren met zo'n man meegegaan. Die nam ze mee naar een dure tent met van die gastdames waar ze zo veel konden drinken als ze wilden. De man betaalde alles voor ze en hij stond erop dat ze langer en langer bleven. Op een gegeven moment werd het een beetje ongemakkelijk en zijn ze min of meer weggevlucht.
Ik heb het aanbod van de Japanner maar vriendelijk geweigerd en ben doorgelopen. Vraag me toch af waarom iemand zomaar een buitenlander uitnodigt om te gaan feesten en alles nog betaalt ook...

Ben nog verdergelopen, op zoek naar een restaurant, en heb ook nog wat winkeltjes bekeken. Heb talloze dingen gezien die ik wel als souvenir mee kon nemen maar ik had uiteindelijk geen zin om allemaal spul mee te gaan sjouwen. Als ik echt iets heel cools zie, koop ik het wel.
Toen besloot ik dat ik ook geen zin meer had om in m'n eentje uit eten te gaan. Ben weer teruggegaan langs de tempel in Kaminarimon. Daar was een of ander ritueel bezig en een stoet mensen liepen al chantend door de straten in mooie traditionele kleren. Toen ik over de brug terugliep stonden overal mensen op de brug foto's te maken van het water: er dreven honderden kleine lampionnen onder de brug door. Ik geloof dat die zielen symboliseren. Ik het prima om die Japanse rituelen te aanschouwen zonder enig idee te hebben waar het over gaat. Lekker onwetenschappelijk van me.

Morgenochtend ga ik richting Shibuya. Daar heb ik afgesproken met een Japanse vrouw die ik heb leren kennen via een talenhulpsite en die in Tokio woont. Zij wilde me wel een rondleiding geven in de buurt.
Morgenavond ga ik misschien Karaoke-en met wat studiegenootjes die ook in Tokio zitten.

Volgende keer dat ik naar een restaurant ga zorg ik wel dat er iemand mee is. Er zijn meestal wel een paar gezellige mensen te vinden in het hostel.

Update: ben die avond nog langs een paar sumo-huizen gelopen en langs het stadion. We zijn ook een stukje langs de Sumida-rivier gegaan. Daar lagen heel veel daklozen te slapen. Dat was heel raar om te zien. Ze lagen allemaal op het harde asfalt te slapen en sommigen droegen nette kleren of hadden een PSP (Playstation) bij zich. Het schijnt dat ze gewoon werk hebben maar niet genoeg geld om in een huis te wonen.

De oever van de rivier had overal een soort vijvers die heel goed onderhouden werden waar krabben in konden leven. Die krabben liepen ook over de stoep en ik was nog bijna op eentje gaan staan.

Dag 4½: Shibuya at night

Ik kwam bij de computers weer de Nederlander tegen die ik eerder had ontmoet. We zijn die avond nog even een biertje gaan drinken in het cafe van het hostel. In Japan heb je voor allerlei verschillende objecten verschillende telwoorden, en zoals gewoonlijk haalde ik die weer door elkaar. 1 biertje is ippai. Ik zei in plaats van ippai: ippon, waarop de barman moest lachen en wees op het losstaande vat bier naast de tap.

Na het biertje ippai zijn we naar Shibuya gegaan om foto's te maken. Het was heel druk op straat en ik heb hier voor de verandering heel erg veel buitenlanders gezien. En weer, tot mijn verbazing, een prullenbak. Wat ik ook niet had verwacht, is dat het openbare toilet daar gruwelijk vies is (dat is nog steeds lang niet zo vies als het gemiddelde Franse openbare toilet).

Na wat rondgelopen te hebben, zijn we naar een of andere eettent geweest. Het was een soort doolhof van binnen, bestaande uit allerlei afzonderlijke compartimentjes van 1,5m hoog, zodat elk gezelschap min of meer apart zat. We moesten er op blote voeten naar binnen en er was een knopje bij de tafel waar we op moesten drukken als we iets nodig hadden.
Heb alles in het Japans besteld. Het eten was erg lekker maar ik ben vergeten hoe het heette en er een foto van te maken. Het was in ieder geval erg Japans, geen zin om er meer over te zeggen. Ik had in de reisgids gelezen dat water in de meeste restaurants gratis was, dus daar heb ik dan ook lekker veel van besteld (in Nederland zou ik voor 10 euro aan water gedronken hebben).

Dag 4: Ueno

Korte post, want er zitten mensen op me te wachten (piekuur in de computerruimte). Vandaag ben ik naar Ueno geweest. Ik ben er te voet naartoe geweest. Met twee 2L-flessen water ging ik op pad. Eerst heb ik wat rondgelopen in de buurt van het station. Ben langs alle winkeltjes geweest tussen Ueno en Uenookachimachi. Heb helaas niks leuks gekocht.

Daarna ben ik naar Ueno Park geweest. Er waren daar duizenden mensen en er was vanalles te doen.

Op het einde ben ik nog een keer naar Akihabara gegaan, om een goede SD card reader te kopen. Dat is eindelijk gelukt. Had ook een headset gekocht, maar die werkt helaas niet met de pc's hier.

Ben nu weer in het hostel. Misschien ga ik vanavond nog even de stad in met een andere Nederlander die ik hier heb ontmoet.

Dag 3: Shinjuku

Vanmorgen boodschappen gedaan. Allerlei gezonde dingetjes gekocht. Daarna weer op bed gaan liggen. Was erg moe en heb tot het eind van de middag beetje geinternet en tijdschrift gelezen. Bij de computers heb ik voor 't eerst Nederlanders ontmoet sinds ik hier ben.

Tegen de avond ben ik naar Shinjuku gegaan. Het doet erg denken aan Manhattan. Je ziet overal wolkenkrabbers en reclamelichten. Ik heb een uur of vier lang rondgewandeld daar en veel foto's gemaakt.
Ik zou die avond wat eten bij McDonalds met Felix, een ouderejaars studiegenoot die een rondreis aan het maken was door Japan, bij de Zuid-ingang van Shinjuku station. Felix had me twee dagen eerder een google maps-link gestuurd naar de juiste McDo (er waren er daar namelijk wel tien, net als Starbucksen overigens).

Ik was alleen vergeten te kijken van tevoren en nu stond ik daar dus zonder internet en wist ik niet precies waar het was. Daarom ging ik door de stad lopen en met mijn mobiel op gratis wifi-netwerken scannen.

Ik heb het bij wel vijf Starbucksen geprobeerd (in de VS heb je daar altijd gratis wifi), maar bij die in Japan doen ze blijkbaar niet aan internet voor de klanten. Daarna ben ik gewoon random onbeveiligde netwerken afgegaan, al wandelend door de stad, totdat ik internet had, google maps met gps kon opstarten en de weg kon vinden.

Na gegeten te hebben, liepen we nog wat rond in de stad en heb ik een gek jelly drankje gekocht uit een jidouhanbaiki. Voelde heel raar in mijn mond. Ook ben ik voor de eerste keer sinds ik in Japan ben een prullenbak tegengekomen op straat. Bijzonder moment.

Toen was het tijd om terug te gaan. In de metro rook het heel erg naar drank en ik heb op het perron en op straat een aantal dronken mannen in pak zien liggen slapen. Dat is allemaal normaal hier.

Lig nu weer in bed. Heb een paar lelijke schuurwonden op mijn voeten vanwege mijn slippers. Heb er ruim 20km mee gelopen vandaag!

Foto's plaats ik achteraf nog.

Dag 2: Akihabara

Even verslag vanaf m'n telefoon (vandaar de telegramstijl) - alle pc's zijn bezet. Twee Fransen zitten tot mijn ergernis online poker met elkaar te spelen op twee van de drie openbare computers.

Vanmorgen pas laat opgestaan. Was die nacht een paar keer wakker geworden omdat de airco was afgeslagen. Met wat broodjes en een 2L fles water ben ik op pad gegaan richting Akihabara, het gedeelte van Tokio met duizenden elektronicazaken, groot en klein.

Het was weer lekker heet en ik was al snel door m'n 2L fles water heen. Ik heb bij een jidouhanbaiki (automaat) een flesje cola gekocht.
Ik was onder de indruk van de plek. Honderdduizenden mensen die langs de elektronicazaken liepen waar verkooplui met een microfoon en speaker hun producten aan stonden te prijzen (alsof je over de markt liep), meisjes in schoolgirl outfit (overdreven kort rokje, hoge kousen en grote strikken) die folders uitdeelden en met een heel hoog stemmetje 'onegaishimaaasu' riepen... Erg leuk om mee te maken.

Ik ben in een paar uur langs alle winkels gelopen. Ben bij niet zo veel zaken naar binnen geweest. Vond de prijzen erg tegenvallen. Wil nog een keer terugkomen samen met iemand die weet waar je goede deals kunt krijgen. Heb nog even gekeken wat de prijzen waren van elektronische woordenboeken (hoog...) en ik heb mijn Casio horloge van 35 Britse pond gezien voor 2900 yen. Ik ben in een klein straatje in een miniwinkeltje waar ik moest uitkijken dat ik niet vanalles omstootte een SD card reader gekocht voor 500 yen (4 euro ongeveer). Ik voelde me toen niet meer zo lekker - denk door de hitte - en ben weer naar het hostel gegaan. Daar bleek de SD card reader niet te werken, vandaar dat ik nu weer geen foto's kan posten.

Ik heb in de namiddag lekker op bed gelegen bij de airco. Toen kwam er een Duits stel van in de twintig, dat vroeg of het mijn telefoon mocht lenen. Ze waren een wereldreis aan het maken en hun creditcards waren gestolen en ze moesten regelen dat ze weer geld hadden, want morgen moeten ze naar Beijing. Het was gelukt met het telefoontje.

Die avond ben ik nog even de stad in gelopen in de buurt, door oude en nieuwe winkelstraten en langs een tempel. Heb nog mooie foto's gemaakt. Ook een Cicade, het insect dat in deze periode verschrikkelijk veel herrie maakt in Tokio, zien neerstorten.

Toen ik terugkwam, bood het Duitse koppel me nog een drankje aan als dank voor mijn hulp. Het waren hele sympathieke mensen. We hebben met nog wat anderen in het cafe van het hostel tot sluitingstijd zitten kletsen met een biertje erbij.

Zodra ik een SD card reader heb zal ik foto's toevoegen bij elke post (dus check ook oudere posts).

Dag 1: de metro, Roppongi, Tokyo Tower

Eigenlijk dag 2, maar vandaag ben ik voor het eerst de deur uitgeweest.

De Oostenrijkse kamergenoot is weg en er is een Duits meisje bij gekomen. Ze vroeg of ik meeging naar de supermarkt en daarna naar Roppongi, omdat ze een afspraak had daar. Ik had zelf geen concrete plannen, dus ik ben meegegaan - kon ze mooi even het systeem van de metro uitleggen (dat is overigens zo simpel dat ik het zelf ook wel uit had kunnen vinden).

Het moment van het naar buiten stappen vanuit een airconditioned gebouw is even vervelend. Het is erg heet. Bij de supermarkt in de buurt heb ik broodjes met creamvulling (zie plaatje), yoghurt en twee grote 1,5L flessen water gekocht. Die flessen heb ik al bijna leeggedronken en ik heb nog maar een keer naar de wc gehoeven, zo veel vocht verlies je buiten.


We zijn bij elk stoplicht gestopt, want dat meisje zei dat ze een keer was aangehouden voor door rood lopen en ze had naar het politiebureau mee moeten komen als ze geen id-bewijs bij zich had gehad.

Toen we in Roppongi waren aangekomen, zijn we uit elkaar gegaan. Ik heb lange tijd rondgelopen tussen de hoge gebouwen maar op een gegeven moment kreeg ik het erg heet. Ik ben toen naar de Tokyo Tower gegaan. Er stond een rij van hier tot Tokio (haha) en ik had net besloten om maar weg te gaan, toen er een man met een megafoon kwam (ik dacht eerst dat het een vrouw was omdat hij een superhoge stem had, maar blijkbaar praten ze allemaal met een hoog stemmetje als ze iets omroepen), die zei dat er geen wachttijd was voor de trap. Ik ben toen met de trap omhooggegaan. Er stond een lekker windje zo hoog daar in de lucht, maar desondanks kwam ik helemaal bezweet aan. Ik was weer de enige buitenlander daar, wat me wel een beetje verbaasde, maar ik werd minder aangekeken dan eerder vandaag in de metro en op straat.

Toen ik weer beneden was stond ik te trillen op mijn benen. Ik had die morgen een onrustige maag en had daarom niks gegeten. Ik ben toen weer teruggegaan.

Nog een paar opvallende dingen: ik heb nergens in de stad een vuilnisbak kunnen vinden; die sta-toiletten zijn eigenlijk best handig als je er eenmaal aangewend bent en super hygienisch; auto's lijken zo veel harder te rijden hier. Mag je hier 80 rijden of lijken ze harder te gaan omdat die auto's zo klein zijn?

Ik heb een heleboel foto's gemaakt maar deze computer heeft geen SD card reader dus die kan ik nu niet uploaden.

Gepost om 7:45PM JST

Aangekomen in Tokio!

Ik ben er! Ik heb de reis overleefd! Heb zojuist ingecheckt bij mijn hostel, m'n spullen uitgepakt, en lekker gedoucht.

De vliegreis was erg prettig. Omdat er blijkbaar niet genoeg passagiers waren, kreeg ik een upgrade van economy class naar premium class. Ik heb de hele reis helaas geen oog dichtgedaan, maar ik heb wel verschillende films gekeken en ik raakte als snel aan de praat met de Japanse vrouw die naast me zat, Oshima-san. Ze was heel erg aardig (ze heeft me zelfs nog een telefoonkaart gegeven en haar telefoonnummer) en ik heb allerlei grammaticale constructies naar haar toe kunnen gooien. Ze wilde me nog begeleiden naar de trein richting mijn wijk, maar helaas was ik haar uit het oog verloren vanwege de Japanse bureaucratie: ik moest drie formulieren invullen, vingerafdrukken laten maken van allebei m'n wijsvingers en ook nog een foto met mijn 20-uur-halfgaarwakkere hoofd. Gelukkig is alles hier heel erg goed aangegeven (ook in het Engels), dus ik heb het vrij makkelijk kunnen vinden.

Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan mijn nieuwe plek. Het is nog een beetje onwerkelijk allemaal. Het voelde zo raar om als enige gaijin ("buitenlander") in een tram vol Japanners te zitten die me allemaal aanstaarden. Alles ziet er hier anders uit. Het voelde net alsof ik droomde toen ik door de straat hiernaartoe liep. Gekke auto's die links rijden, en voor m'n gevoel allemaal minstens 80km/h. Ik ben ook erg moe (nu 26 uur wakker) en ook een beetje in de war door het tijdsverschil denk ik.

Het inchecken hier in het hostel ging een beetje chaotisch. Blijkbaar is het elektronische systeem voor boekingen in de war. Ik heb daardoor een upgrade gekregen (tweede al vandaag ^^) van een gedeelde kamer van 8 personen naar een gedeelde kamer van 4 personen.

Morgen of overmorgen misschien meer.