Lees verder op mijn nieuwe blog!

Deze zomer vertrek ik opnieuw naar Japan. Lees meer op mijn nieuwe weblog! 

Laatste dag: Sumo en Disneyworld!

Beetje aan de late kant, maar hier issie dan toch: de blogpost over mijn laatste dag in Japan.

Het was woensdag 26 augustus. Die morgen moest ik om halfzeven op, want om 7.15 uur zou ik bij het hostel opgehaald worden door mijn Duitse-exkamergenoot, die sumodeskundige is, om vervolgens te gaan kijken bij een echte training van professionele sumoworstelaars. Overal in Tokio heb je zogenaamde sumoubeya (letterlijk sumo-kamers) en wij gingen naar eentje in de buurt. Van buiten kon je ze al horen: ze maken nogal veel lawaai. Toen we binnenkwamen kregen we een kussen en gingen we op een houten vloer zitten tegenover het gedeelte waar geoefend werd. Dat gebeurde op een betonnenvloer waar steeds zand op gestrooid werd met water eroverheen gegoten. Het hele spektakel was best indrukwekkend. Ik hoopte van tevoren alleen dat ik geen gênante situatie zou veroorzaken door in de lach te schieten vanwege die dikke worstelaars met die gekke string-achtige onderbroeken, maar gelukkig is dat niet gebeurd.

Toen de training voorbij was, moest ik razendsnel terug naar het hostel om mijn spullen te verzamelen en uit te checken, en naar het treinstation te gaan vanaf waar ik met Chikako-san naar Disneyworld zou vertrekken. Ik zou al mijn spullen in een kluis bij Disneyworld stoppen en ze die avond nadat we in het pretpark waren geweest weer ophalen, om meteen door te gaan naar Narita Airport, waar ik de nacht moest gaan doorbrengen om op tijd de volgende ochtend het vliegtuig terug naar Nederland te kunnen halen. Ik was aan de late kant en heb erg moeten haasten, zeulend met twee plastic tassen met vuile was, een plastic tas met souvenirs en mijn koffer. Bezweet kwam ik 10 minuten te laat aan op het station.

Na een korte treinreis kwamen we aan bij Disneyworld Tokyo (dat eigenlijk niet in Tokio ligt, maar in Chiba - maar Disneyworld Chiba verkoopt natuurlijk minder hehe). We gingen toen met een monorail met Mickey Mouse-ramen langs het park naar de Disneyworld Sea-ingang (het gedeelte van het park dat meer bedoeld is voor volwassen bezoekers). Bij de kaartverkoop moest ik me even verstoppen, want Chikako-san had een familie-kortingspas en aangezien ik er niet echt uitzie als een van haar Japanse familieleden, kon ik maar beter even achter het loket wachten.
In Disneyworld heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. De attracties waren niet zo eng als bijvoorbeeld de achtbanen in Six Flags hier, maar ze waren wel veel mooier. Er is zo veel aandacht besteed aan het uiterlijk. De wachttijden voor elke attractie waren erg lang, maar we hebben ons niet verveeld. We hebben Japans en Engels gesproken, en ik heb een heleboel foto's en video's aan Chikako-san laten zien op mijn telefoon.
We hebben popcorn gegeten, en een Gyoza Dog (een soort broodje met vlees erin, heel lekker) en ik heb weer veel gedronken. Omdat het de laatste dagen wat minder heet was, en ik nog gewend was elke dag 4L water te drinken, moest ik de hele tijd naar de wc.
Aan het eind van de dag was er een prachtige vuurwerkshow. Ik denk dat er zeker voor vijf miljoen euro aan vuurwerk de lucht in is gegaan.

Op het laatst moesten we snel terug naar het station. Chikako-san had de hele route naar het vliegveld voor me uitgezocht, waar ik erg blij mee was. Met al mijn tassen en koffer heb ik me tussen de mensen in de trein gepropt. De enige hindernis in de weg naar Narita Airport was dat ik op een gegeven moment door een dorpje van het ene station naar het andere zou moeten lopen. Ik dacht dat me dat wel gemakkelijk zou lukken, maar helaas stapte ik in het dorp aan de verkeerde kant van het station uit, waardoor ik in de war raakte. Toen was ik best blij dat ik de weg kan vragen in het Japans. Ik heb uiteindelijk aan vijf mensen de weg gevraagd, (die het allemaal niet precies wisten) toen ik eindelijk bij een politiebureau uitkwam, waar een agent me de weg heeft gewezen. Ik ben heel hard gaan rennen en heb nog net de allerlaatste trein richting vliegveld gehaald. Dat was een hele opluchting.

Aangekomen op het vliegveld werd ik ontvangen door een paar agenten die me vroegen wat ik kwam doen, en toen ik zei dat ik op het vliegveld ging slapen wezen ze me de weg naar een speciale hal waar nog ongeveer 30 andere mensen lagen te slapen. Er hielden daar zes agenten de wacht, dus ik voelde me wel op mijn gemak en heb (met een slaappilletje) best lekker geslapen (zonder me al te veel zorgen te maken om mijn baggage).

Meer foto's

Dag 14: Kamakura en Yokohama

Ik vond het heel prettig om met Chikako-san door Tokio te lopen omdat ik zo de hele dag Japans kon praten, en zij mij alle interessante dingen kon laten zien. Ik was dan ook erg blij dat ze meerdere keren met me af wilde spreken.

Eergisteren ben ik met haar in één dag naar Kamakura, een historische stad, en Yokohama, een andere stad in de buurt van Tokio, geweest.

In Kamakura hebben we allerlei tempels bezocht en zijn we naar het strand geweest. Eerst gingen we naar Daibutsu, een groot boeddhabeeld. Ik had me natuurlijk weer niet voorbereid, dus ik had geen een idee van de geschiedenis van het beeld. Ook wist ik niet dat het hol was en je er voor 10 cent naar binnen mocht - dat hebben we gedaan, een aparte ervaring. Rondom de tempels waren prachtige tuinen. We zijn ook in een speciale grot geweest met allerlei beeldjes van goden - erg indrukwekkend. Het was overal erg rustig, omdat het een doordeweekse dag was en de meeste mensen aan het werk waren.
Tussen de bezoeken door hebben we nog een tijd rondgelopen in de stad, op zoek naar pleisters, want de wondjes aan mijn voeten die ik had gekregen door mijn nieuwe slippers begonnen erg pijnlijk en bloederig te worden.
's Middags hebben we allerlei lekkere hapjes gegeten die Chikako-san thuis gemaakt had. Ik heb ervan genoten. We keken tijdens de lunch uit op de baai en we hebben een heleboel grote roofvogels gezien (er hingen zelfs bordjes: pas op voor roofvogels).
Na de lunch hebben we nog een stuk over het strand gelopen. Het water was lekker warm, maar ik heb niet gezwommen.
Nadat we bij een beroemde shinto-schrijn waren geweest waar veel Japanners komen met Nieuwjaar (Tsurugaoka Hachiman-gū), zijn we daar in de buurt nog wat gaan eten. Ik had een soort waterijs en Chikako-san had iets met totaal doorzichtige spaghetti-achtige slierten (Tokoro-ten en Kakigori), heel apart allemaal en erg lekker.

Daarna zijn we naar Yokohama gegaan. We hebben eerst een rondvaart gemaakt door de haven, en daarna kwamen we uit bij een pretpark met twee achtbanen en een gigantisch reuzenrad. We zijn in allebei de achtbanen geweest. Van de ene werd ik een beetje misselijk. De andere zijn we ingegaan toen het al donker was. Dat was heel gaaf, want Yokohama en het pretpark zijn 's avonds prachtig verlicht.
Na het pretpark zijn we door een winkelcentrum gelopen en in de buurt van het station gaan eten bij een restaurant. Ik heb daar weer vele verschillende dingen gegeten waarvan ik de namen niet uit mijn hoofd weet (maar Chikako-san heeft overal een foto van gemaakt en er de naam bij gezet zodat ik het later terug kan vinden). Ik heb heerlijk gegeten (en gedronken - had een super lekker aardbeiendrankje).
Tijdens het eten hebben we plannen gemaakt om de volgende dag naar Disneyworld te gaan.

Ik ben die avond om 12 uur naar bed gegaan, want ik moest de volgende dag vroeg op, omdat ik een sumo-training mocht bijwonen: ik had via e-mail contact gehouden met een meisje dat ik in het hostel had ontmoet en zij is sumo-deskundige en had me voor deze training uitgenodigd.

Meer foto's

Dag 13: Wolkenkrabbers

Gisteren ben ik in mijn eentje naar Shinjuku gegaan omdat ik de vorige keer dat ik er was vergeten was een kijkje te nemen vanaf het observatiedek bovenin de toren van een heel hoog overheidsgebouw.

Ik was op een stel veel te kleine slippertjes van 0,75 euro vertrokken en begon al vrij snel pijn aan mijn voeten te krijgen. Het stukje lopen richting de zuidelijke toren was dan ook geen pretje. Eenmaal boven heb ik een stuk of 10 foto's kunnen maken, en toen gaven de batterijen van mijn camera de geest.

Bovenin de toren werd ik nog aangesproken door een Amerikaan (hij maakte een opmerking over mijn slippertjes) en na een praatje gemaakt te hebben besloten we nog even de stad in te gaan om wat te gaan eten en drinken. De Amerikaan was van mijn leeftijd deed een economische studie in Hongkong. Ondertussen deden mijn voeten zo'n pijn dat we ook op zoek zijn gegaan naar een stel slippers. Heb een paar mooie blaren overgehouden aan die zoektocht naar slippers, maar heb uiteindelijk wel goedkope gevonden.

Dag 11 en dag 12: Izakaya night!

Wat ik eergisteren gedaan heb: geen idee meer, maar het had iets te maken met alcohol. Nee, geintje. Eergisteren waren er Japanners in het café van het hostel en ik heb met hen zitten praten de hele tijd. Dat was wel interessant. Ze spraken bijna geen woord Engels, dus ik moest extra goed mijn best doen. Ik heb toen erg veel gehad aan mijn denshijisho (elektronisch woordenboek). Ik heb nog twee meishi (visitekaartjes) gekregen en we hebben leuke foto's gemaakt (die moet ik nog ontvangen).

Ik heb ook nog een tijdje rondgehangen in het appartement van de twee Canadezen met wie ik al twee keer eerder uit was geweest.

Gisteren heb ik twee Japanse vrienden van Takashi ontmoet, Kayo en Katsumi genaamd, op Ginza, de wijk in Tokio waar je hele dure spullen kunt kopen (Louis Vuitton-ofzoiets-tassen en dergelijke). We zijn toen naar een Japanse Izakaya (restaurant-bar) geweest en daar heb ik honderd verschillende overheerlijke dingen gegeten. Ik heb ook verschillende alcoholische dranken uitgeprobeerd. Op een gegeven moment was ik begonnen met Sake, waar 25% alcohol in zat. Dat kwam mijn vaardigheid in het spreken van Japans niet helemaal ten goede, maar het werd wel hartstikke gezellig.

Ik wilde nog meebetalen, maar Katsumi heeft alles betaald. Volgens mij was het best duur, maar ik heb de rekening niet gezien. Als ze naar Nederland komen zal ik hen ook maar direct trakteren op een etentje.

En toen kwam er een olifant met een grote snuit, en die blies het verhaaltje... uit!

Dag 10: Odaiba en matsuri in Roppongi

De wekker ging gisterenmorgen om 9:00 uur en ik had veel te weinig slaap gehad, omdat ik de dag ervoor pas heel laat terug was van karaoke. Ik moest snel al mijn spullen gaan inpakken, want ik moest die dag verhuizen naar een andere kamer. Ik voelde me niet zo lekker (waarschijnlijk door slaaptekort en hard zingen bij karaoke), dus ik heb meteen even een hele lading aspirientjes naar binnen gewerkt.

Met Andy, mijn Amerikaanse kamergenoot, ben ik met de metro naar het punt gegaan waar we Chikako zouden ontmoeten: "bij de stoomtrein bij Shimbashi station". Toen we uit het station kwamen, liepen we meteen tegen een miniatuur-stoomtrein aan op een of ander monument. Blijkbaar was er ook nog een lifesize stoomtrein verderop, want we konden Chikako niet vinden en ik ben nu weer een paar euro armer aan telefoonkosten omdat er dus even gebeld moest worden.

Uiteindelijk hadden we haar gevonden en konden we op weg. Ik zei voor de grap dat ik een mondkapje wilde omdat ik me niet zo lekker voelde. We hebben er toen eentje gehaald. Ik heb het ook nog even opgehad (meer voor de foto eigenlijk), maar dat was zo benauwd in het warme weer dat ik het maar heel even volhield - en toch zijn er genoeg verkouden mensen die het de hele dag op houden! De treinreis naar Odaiba was heel gaaf. Hij rijdt over hele bochtige trajecten boven de stad (zo'n baan op pilaren), en uiteindelijk ging hij over een brug van waar we de stad en Odaiba mooi konden zien.

Toen we aankwamen zijn we eerst naar het grote Gundambeeld gegaan. Dat was wel geinig. Heb er veel foto's van gemaakt en we zijn er ook onderdoor gelopen, tussen zijn benen door. Daar in de buurt kon je bevroren fruit kopen en ik heb bevroren meloen gegeten op een stokje. Best lekker.
Daarna zijn we naar het winkelcentrum op Odaiba geweest. Ze hadden daar een verdieping die was ingedeeld als een oude Japanse markt. Ze hadden daar allerlei leuke spulletjes, maar alles was heel erg duur. In een winkeltje nog heleboel gekke etenswaar gezien. Chikako kocht er een zakje met drie kleine pruimpjes voor ons, en die waren ongelooflijk zuur. Leuk om het een keer gegeten te hebben. Het is blijkbaar best populair.
In hetzelfde winkelcentrum zijn we nog uit eten gegaan. Ik ben de naam van het eten alweer vergeten, maar het was heel erg lekker. We moesten eerst in de rij staan om de zaak binnen te komen (wat je overigens heel veel ziet in Japan), en daarna zaten we aan een tafel met in het midden een grote bakplaat. Dan kwam er een ober en die legde er allerlei ingedienten op (het bestond uit ei, allerlei soorten vlees, en ook nog allerlei groeten en kruiden) en maakte er een soort dikke pannekoeken van. In dit restaurant hoefde je niks zelf te doen, maar Chikako zei dat je in veel restaurants je pannenkoeken zelf in elkaar moet zetten (was ik even blij dat we daar niet waren, hehe).
Na het eten hebben we nog wat rondgelopen op Odaiba en wat foto's gemaakt. Daarna zijn we met de bus naar Roppongi geweest omdat daar een groot festival was. Omdat de bus overvol zat, hoefden we niet te betalen: toch mooi 200 yen bespaard.

We kwamen aan en er was een gigantische markt met heel veel mensen. Het rook er heerlijk. Overal werd lekker eten klaargemaakt. Ik heb allerlei dingen gratis kunnen proeven en we hebben nog wat traditionele Japanse snacks en drankjes gekocht.
Op een gegeven moment kwamen we langs een huis en een een Japanse man vroeg of we naar binnen wilde komen om wat te drinken. Ik dacht weer: dit is raar, maar keek naar Chikako en die dacht dat het wel oke was. Het bleek een hele aardige en gastvrije man die in Amerika had gewoond en heel geinteresseerd was in buitenlanders. We kregen zelfs nog een glaasje heerlijke Sake. Het was best laat geworden en we zijn snel naar de metro gegaan, want om 21.00 uur zou het festival voorbij zijn en zouden honderdduizend mensen tegelijk gaan reizen. Op weg naar het metrostation kwamen we ook nog naar een ander festival, van een groot bedrijf.

Op de terugweg in de metro viel een man de hele tijd in slaap en viel hij met zijn hoofd op mijn schouder. Dat zie je echt altijd in de metro van Tokyo. Andy heeft er nog een video van gemaakt met mijn telefoon.



Meer foto's.

Dag 9: Karaoke in Asakusa

Ik loop een beetje achter met mijn blog. Hoop dat ik niet te veel vergeten ben. Nu eerst een stukje over eergisteren, en daarna over gisteren.

Eergisteren heb ik de hele dag een beetje lopen socializen met mensen van het hostel. Dat was heel gezellig. Op een gegeven moment zat ik beneden in het cafe van het hostel, en daar was de Canadees met wie ik eerder uitgeweest was bezig met gitaarspelen. Ik vroeg of ik ook even mocht spelen en toen haalde hij een andere gitaar tevoorschijn. We hebben toen midden in het cafe lopen improviseren en dat ging erg goed. De andere mensen vonden het ook erg leuk, maar op een gegeven moment moesten we er helaas mee ophouden omdat de mensen achter de bar bang waren dat de buren zouden gaan klagen.

Toen besloten we karaoke te gaan doen met dezelfde mensen als gisteren, en ik heb ook mijn Amerikaanse kamergenoot meegevraagd. Met hem (en Chikako-san) zou ik de volgende dag vroeg naar Odaiba gaan, dus we konden het niet te laat maken die avond en daarom hebben we een karaoke-tent in de buurt gekozen.
Ik had nog nooit op z'n Japans gekaraoket. Die karaoke-room was heel geavanceerd. Je kon aan allerlei knopjes draaien en een playlist samenstellen via een soort afstandsbedieningtablet (draagbaar schermpje met touchscreen). Ik ging eerst, maar ik kende het liedje niet (was van Naruto, maar eentje die ik nog nooit gehoord had), dus dat ging voor geen meter. Later heb ik nog wel een heleboel leuke liedjes gedaan die ik redelijk goed kennen, waaronder een paar klassiekers en ook nog een paar pop-nummers. Ik heb ook Evanescence en Michael Jackson allebei met een heel hoog stemmetje gezongen, en dat vonden de anderen heel erg grappig - er is nog een opname van gemaakt maar ik weet niet zeker of ik die graag met de hele wereld wil delen.

We kwamen uiteindelijk pas om 3 uur 's morgens weer aan bij het hostel, veel later dan ik had gewild, maar ik heb het heel erg naar mijn zin gehad. Er zijn ook veel leuke foto's gemaakt, die ik zal plaatsen als ik weer bij een veilige computer ben.